Zo zien we het bevel, om ongelovigen niet tot vrienden te nemen, staan in de verzen 3:27, 4:144, 5:51 e.a. Zoals reeds vermeld, zijn de redenen voor openbaring zeer belangrijk; het vers 3:27 bijv. werd nedergezonden toen de Moslims in oorlog met de ongelovigen verkeerden. Het verbod tot vriendschap geldt derhalve niet per definitie voor alle ongelovigen, doch slechts voor diegenen die tegen de Moslims oorlog voerden vanwege hun godsdienst en hen uit hun huizen verdreven hebben (Koran 60:7-9); verder vermeldt dit vers dat God zeker niet verbiedt vriendelijk en rechtvaardig te zijn tegenover degenen die zulks niet hebben gedaan. Ook uit andere verzen blijkt dat Moslims met andersdenkenden mogen omgaan; zo vermeldt 9:7 dat de Moslims, zolang de afgodendienaren de met hen gesloten verbonden naleven, aan deze verbonden getrouw dienen te zijn en de verzen 9:5-6 vermelden zelfs dat de afgodendienaren beschermd moeten worden, indien zij de Moslims om bescherming vragen.

In de op de televisie getoonde fragmenten roepen bovengenoemde imams de gelovigen niet rechtstreeks op tot geweld, maar wordt Allah gevraagd Bush en Sharon te doden en het leven van de vijanden van de Islam tot een ondraaglijke hel te maken. Het is in dit opzicht interessant te vermelden dat ook de profeet Mohammed wel eens voor de vernietiging van zijn vijanden heeft gebeden, waarop God het Koranvers 3:127 openbaarde: “U heeft geen belang bij de zaak of Hij Zich (genadig) tot hen wendt of hen kastijdt, want waarlijk, zij zijn onrechtvaardig”. In het daaropvolgend vers zegt God dat Hij vergeeft wie Hij wil en kastijdt wie Hij wil en dat Hij Vergevensgezind en Genadig is. En in een latere openbaring (21:107) zei God aan de profeet dat hij werd gezonden als een “genade voor alle volkeren”, hetgeen heel mooi geïllustreerd wordt door de Koranverzen 22:39-40, waarin de Moslims wordt bevolen niet alleen hun eigen gebedshuizen, maar ook die van andere godsdiensten te verdedigen. Het is derhalve niet de taak van de Moslims om te bidden voor de vernietiging van wie dan ook, zelfs indien dezen onrechtvaardig zouden zijn. De Koran stelt dat Allah het best weet wie de onrechtvaardigen zijn en dat Hij bepaalt of Hij hen wenst te straffen of te vergeven. De belangrijkste taak van de gelovigen is om standvastig en lijdzaam te zijn, tot het goede te nodigen, te bevelen wat goed is en te verbieden wat slecht is, en dan niet op de hysterische, schreeuwerige toon van sommige imams, maar “met wijsheid, uitnemende vermaning en op schone wijze”, zoals de Koran beveelt in 16:125.

De populaire theorie aangaande Islamitische vrouwen, zoals ook door de imams naar voren gebracht, is dat zij een ondergeschikte positie bekleden en bijv. het huis niet uit mogen en geen werk buitenshuis mogen verrichten. Niets is minder waar. De Koran stelt in 4:32 expliciet dat zowel mannen als vrouwen het voordeel mogen hebben van hetgeen zij verdienen. Verder zou het absurd zijn de vrouwen kledingsvoorschriften op te leggen indien zij het huis niet uit zouden mogen; deze voorschriften hebben juist als doel ervoor zorg te dragen, dat zij op een verantwoorde wijze aan het maatschappelijk verkeer kunnen deelnemen (het dragen van een sluier over het gezicht is overigens geen Islamitisch voorschrift, gezien bijv. het feit dat tijdens de jaarlijkse bedevaart de vrouwen ongesluierd rondlopen). Wel is het zo dat de Islam een taakverdeling adviseert, nl. dat de man voor het gezinsinkomen verantwoordelijk is en de vrouw voor het huishouden en de opvoeding van de kinderen, doch dit betekent zeker niet dat het de vrouw verboden is buitenshuis werkzaamheden te verrichten of zich voor andere zaken buitenshuis te begeven. Hierbij kan opgemerkt worden dat de eerste echtgenote van de profeet Mohammed koopvrouw was en dat zij, ook nadat Mohammed tot het profeetschap werd geroepen, dit beroep bleef uitoefenen. Verder kan worden vermeld dat de Koran reeds meer dan 1400 jaar geleden aan de vrouwen het recht gaf vermogen te bezitten en er naar believen over te beschikken (4:32). Dat bovenvermelde leerstellingen met betrekking tot de vrouwen door vele (Islamitische) landen niet in de praktijk gebracht worden, kan de Koran niet worden verweten.

Ook over dit onderwerp zijn er heel wat vreemde theorieën in omloop, hoewel de Koran er zeer duidelijk over is. Zo geeft 4:34 drie richtlijnen inzake huwelijkstwist: [1] vermaan hen; [2] laat hen alleen in de slaapplaatsen en [3] ‘idriboe hoenna’ (vertaling volgt verder). Punt 1 houdt in de partner een waarschuwing te geven, punt 2 beveelt aan een afkoelingsperiode in acht te nemen en punt 3 wordt door de meeste Koranvertalers vertaald als ‘sla haar’. De grondvorm van ‘idriboe hoenna’, zijnde ‘daraba’, kan echter meerdere betekenissen hebben; het woordenboek geeft ongeveer vijftig(!) andere betekenissen, waaronder ‘weerhouden’. In de Koran komen het woord daraba of afleidingen daarvan meer dan veertig maal voor, waarbij het in slechts enkele gevallen als ‘slaan’ zou kunnen worden geïnterpreteerd. Als we nu het leven van de profeet Mohammed en zijn metgezellen in beschouwing nemen, vinden wij zelfs niet één betrouwbare overlevering waaruit zou moeten blijken dat zij hun vrouwen sloegen. Voorts zien we in de Koran (48:29) staan dat de gelovigen mededogend tegenover elkaar moeten zijn; het slaan van vrouwen past hier totaal niet in. Verder kan worden aangehaald een overlevering van Mohammed: “De besten onder u zijn degenen die hun vrouwen het best behandelen”. Ook dit gezegde spreekt het slaan van vrouwen tegen. Wij concluderen derhalve dat het woord ‘daraba’ in 4:34 geen ‘slaan’ kan betekenen, maar ‘weerhoud haar’. Het is dan ook belachelijk dat velen steeds weer de verkeerde vertaling van het woord ‘daraba’ trachten te verdedigen door de verklaring eraan te verbinden dat slechts met een tandenborstel mag worden geslagen.

Uit het voorgaande kan afgeleid worden dat veel van de door de radicale imams verkondigde theorieën, evenals hun manier van verkondigen, niet stroken met de geest van de Islam. Wij zouden de eerwaarde imams dan ook willen adviseren in het vervolg de Islam op gepaste manier aan de wereld te presenteren en wel met wijsheid, uitnemende vermaning en op schone wijze, temeer daar de Islam in wezen een vredelievende godsdienst is en slechts naar een welvarende samenleving streeft, waarin er geen plaats is voor haat.

Overigens dient de lezer bij het beoordelen van deze kwestie zeker ook rekening te houden met de wijze waarop de informatie door de (Nederlandse) media naar voren is gebracht. Het zal zeker niet de laatste keer zijn indien blijkt, dat van een mug een olifant is gemaakt.

Moslims en Christenen in Nederland vierden vrijdagavond 24 mei j.l. gezamenlijk de geboortedag van de profeet Mohammed. De interreligieuze ontmoeting, een initiatief van de Turkse Islamitische organisatie Milli Görüs en met Mozeshuis, werd gehouden in de Mozes en Aäronkerk in Amsterdam.

Met deze gezamenlijke viering willen de organisatoren tegenwicht bieden aan ‘krachten die de tegenstellingen tussen bevolkingsgroepen alleen maar willen vergroten’. Vooral de reacties op de aanslagen van 11 september en op de strijd in het Midden-Oosten hebben die krachten aan de oppervlakte gebracht, menen de initiatiefnemers. Het programma van de viering bestond uit inleidingen en lofzangen in het Turks en Arabisch. Imam hulisi Unye, directeur Haci Karacaer van Milli Görüs en de RK-theoloog Jan Ruijter, coördinator van het Mozeshuis, leverden
bijdragen. Verder werd een Gregoriaans, meerstemmig gezongen Magnificat (de lofzang van Maria) afgewisseld met passages uit de Koran. De gezamenlijke viering vloeit voort uit de goede ervaringen die de organisatoren eerder dit jaar hadden opgedaan met een soortgelijk initiatief op Goede Vrijdag.

Zo heeft 11 september groepen dichter bij elkaar gebracht waarvan juist geopperd was ze uit elkaar te drijven, voor welke politieke doelstellingen dan ook. Hier heeft de godsdienst naar het wezen ervan gewonnen. Het is te hopen dat soortgelijke initiatieven ook in Suriname ondernomen worden.

Zoals vrijwel alle godsdiensten onderwijzen, zal de mens door de Almachtige ter verantwoording worden geroepen voor de daden die hij/zij in deze wereld verricht. Hij/zij zal beloond of gestraft worden, hetzij in deze wereld, hetzij in de volgende. Voor naties als geheel is er echter geen Dag des Oordeels in een volgende wereld. Die zullen in dit leven het gevolg van hun daden bemerken; voorbeelden hiervan zijn te over in verschillende religieuze geschriften. Zo maakt de Heilige Koran (7:59-171) melding van welbekende profeten als Noach, Lot en Mozes, die allen tot hun volk gezonden werden. Zij werden echter niet gehoorzaamd door (een deel van) het volk, met als gevolg dat die volkeren vernietigd werden; slechts de rechtschapenen ontkwamen daaraan.

In het geval van Mozes vermelden zowel de Bijbel als de Koran dat hij de Farao waarschuwde, maar dat deze de boodschap niet wilde accepteren. Volgens de Bijbel (Exodus 7 t/m 12) werden er tien plagen gezonden, opdat de Farao tot inkeer zou komen: [1] water werd in bloed veranderd, [2] kikvorsen, [3] luizen, [4] ongedierte, [5] veepest, [6] zweren, [7] hagel, [8] sprinkhanen, [9] duisternis en [10] dood der eerstgeborenen (de Koran spreekt in 17:101 van 9 tekenen in dit verband). Deze tekenen mochten echter niet baten; de Farao bleef onwillig om Mozes’ boodschap aan te nemen, met als gevolg dat hij en de zijnen vernietigd werden door verdrinking in de Rode Zee.

Met deze geschiedenis in gedachten, nemen wij de lezer nu mee naar de 19^e eeuw. In 1865 hield de predikant J.C. Ryle, de latere bisschop van Liverpool, een speech in verband met de toen heersende mond- en klauwzeerepidemie in Engeland. Hij maakte een vergelijking tussen deze epidemie en verschillende Bijbelse plagen: [1] de vloed ten tijde van Noach (Gen. 6:17); [2] de hongersnood ten tijde van Jozef (Gen. 41:25); [3] de veepest in Egypte (Ex. 9:3); [4] de ziekte bij de Filistijnen (1 Samuel 5:7); [5] de dodelijke epidemie tijdens David (2 Samuel 24:15); [6] de hongersnood ten tijde van Elia (2 Koningen 8:1) en [7] de storm ten tijde van Jona (Jona 1:4). De MKZ-epidemie van 1865 relateerde hij aan deze gebeurtenissen en hij noemde het “The Finger of God”, ofwel een teken van God, waartegenover hij onder andere de volgende “nationale zonden” plaatste: hebzucht, drang naar genot, dronkenschap, overspel en een groeiende trend naar scepticisme en ongeloof. Pastor A.C. Clifford voegde onlangs aan dit rijtje enkele “hedendaagse” zonden toe, zoals racisme, de loterij, het groeiende aantal echtscheidingen, vrije (tiener)liefde, drugsmisbruik, pornografie en pedofilie.

Laten wij nu de meer recente geschiedenis in beschouwing nemen. In de afgelopen jaren zagen we enkele ontwikkelingen, waartegen door verschillende religieuze (en andere) organisaties werd geprotesteerd. Genoemd kunnen worden:

De vraag of deze zaken wel of niet toelaatbaar zijn, en zo ja, in welke mate, laten wij in het midden. Er kunnen altijd uitzonderingen op de regel zijn. Maar het is frappant dat, ongeveer samenvallend met bovenvermelde zaken, enkele andere ontwikkelingen te bemerken waren, namelijk het opkomen van verschillende veeziekten die Europa in grote beroering brachten, zoals MKZ (mond- en klauwzeer), BSE (gekke-koeienziekte), varkenspest en de salmonellabacterie (merk op dat ook in de tijd van Mozes een veepest werd gezonden als teken).

Wij vragen ons af of er een verband bestaat tussen deze veeziekten en de eerder opgesomde ontwikkelingen. Dienen de veeziekten te worden beschouwd als tekenen van God? En zo ja, rust dan, vanwege de toenemende globalisering, niet op ons allen de plicht om het vervagen van morele normen en waarden, zoals drankmisbruik, drugshandel en -gebruik, corruptie, verruwing van criminaliteit, racisme, vrije liefde, pornografie, pedofilie, mensenhandel, geweld tegen en onderdrukking van vrouwen, vernietiging van de natuur, enz. enz., waar dan ook ter wereld, tegen te gaan?

Het is zeker de moeite waard het bovenstaande in beschouwing te nemen en in elk geval te werken aan het in stand houden van goede normen en waarden. Dat zal, los van de vraag of de eerder genoemde veeziekten wel of niet als tekenen van God kunnen worden beschouwd, de wereldbewoners alleen maar ten goede komen.

De band met het kind wordt reeds gevormd in de baarmoeder en wordt bij de bevalling gesterkt. Daarna wordt tijdens de borstvoedingsperiode, die over het algemeen zowel aan moeder als kind een gevoel van voldoening geeft, de band tussen hen nog hechter gesmeed.

Een mensenkind is het enige wezen in de natuur dat zo lang afhankelijk is van de ouders qua zorg en is dus volledig overgeleverd aan de wil/bereidheid van de ouders om het op te voeden. En de ‘Ontwerper’ heeft via de natuur ervoor gezorgd dat de moeder degene zal zijn die zich, in ieder geval gedurende de eerste levensjaren, over het kind zal ontfermen met liefde en geborgenheid; zo ook heeft het kind een natuurlijke neiging zijn of haar heil bij mama te zoeken. De moeder is vaak ook de eerste leerschool en degene die het meeste geduld kan opbrengen bij het opvoeden van het kind. Zowel het gedrag van de moeder, doch ook dat van de vader, zullen grotendeels bepalend zijn voor de ontwikkeling van het kind, daar kinderen onbeschreven blaadjes zijn en ze door opgedane indrukken worden geprogrammeerd. Het is dus een grote verantwoordelijkheid voor de ouders - in het bijzonder voor de moeder, aangezien die over het algemeen meer tijd met het kind doorbrengt - om een kind zodanig op te voeden qua normen en waarden, dat hij/zij tot een lichamelijk en mentaal gezond, succesvol en gelukkig mens opgroeit.

Deze toewijding van moeder aan kind vergt nogal veel van haarzelf. Om een kind op een verantwoorde wijze op te kunnen voeden, niet alleen qua voeding en lichamelijk welzijn, maar ook op geestelijk gebied, wordt er namelijk veel energie, tijd en geduld vereist, zeker in deze tijd, waar door de overbezetting in crèches en op scholen de kinderen nauwelijks individuele aandacht krijgen in het onderwijsproces.

Ondanks deze inspanningen van de moeder om de kinderen een goede opvoeding te geven, wordt het moederschap over het algemeen erg ondergewaardeerd binnen de moderne maatschappij. Een moeder die thuis zit om haar kinderen op te voeden, wordt vaak als minderwaardig beschouwd en als de kinderen opgegroeid zijn, zijn de kansen van zo’n moeder in de maatschappij erg verslechterd wegens gebrek aan ‘werkervaring’. De druk op jonge huismoeders is thans dan ook erg groot, daar dezen aan de ene kant ontzettend graag met hun kinderen willen zijn, doch aan de andere kant ook wel gewaardeerd en succesvol in de maatschappij willen worden. Vaak kiezen jonge vrouwen dan ook eerst voor een carrière, waarna ze op latere leeftijd beginnen aan het krijgen van kinderen, met alle gevolgen van dien, omdat het op latere leeftijd moeilijker wordt om een (gezond) kind te krijgen. Het is dan ook veel moeilijker, zeker in geval van een succesvolle carrière, om zich uit de maatschappij terug te trekken. En dan zijn er ook nog andere moeders, die vanwege minder goede levensomstandigheden, bijv. als gevolg van het overlijden van de echtgenoot, genoodzaakt naar werk moeten zoeken om voor het gezinsinkomen te zorgen. Kortom, het is steeds een strijd tussen de gevoelens en de druk van de maatschappij, welke enerzijds resulteert in werkende moeders met een schuldgevoel ten opzichte van hun kinderen (vooral als de kinderen ziek zijn) en anderzijds huismoeders met weinig zelfrespect wegens gebrek aan ‘werkervaring’. Het is dus zaak om een tussenweg te vinden, waardoor de moeders zich aan de ene kant geborgen voelen en er aan de andere kant goede burgers opgebracht worden, bijv. door:

Als we nu de verschillende godsdiensten bekijken, zien we dat er grote nadruk wordt gelegd op respect voor de ouders, in het bijzonder voor de moeder. Denk hierbij bijv. aan de hoge plaats die de Almachtige heeft gegeven aan Maria, de moeder van Jezus, en aan Hagar, de moeder van Ismaël. Hagar wordt zelfs heden ten dage nog herdacht tijdens de jaarlijkse Islamitische bedevaart, en wel de gebeurtenis waarbij ze in de Arabische woestijn naar water zocht voor haar baby Ismaël. Hieruit blijkt reeds de belangrijke plaats van moeders in de godsdiensten.

De Koran (17:23-24) vermeldt over ouders in het algemeen:

“En uw Heer heeft bevolen, dat u niemand zult dienen behalve Hem en dat u uw ouders goedheid zult bewijzen. Indien één of beiden van hen de hoge ouderdom bij u bereiken, zeg dan niet tot hen zoiets als ‘foei’ en bekijf hen niet en zeg tot hen een edelmoedig woord. En wees bescheiden, teder voor hen in medelijden. En zeg: ‘Mijn heer! Heb medelijden met hen, daar zij mij grootbrachten toen ik klein was’.”

Ook de profeet Mohammed benadrukte de bijzondere plaats van het moederschap, zoals blijkt uit verschillende van zijn gezegden, zoals “Het paradijs is aan de voeten van de moeder”, hetgeen inhoudt dat kinderen, door goed voor de moeder te zijn, het paradijs kunnen verdienen. Er wordt in verschillende Koranverzen vooral benadrukt dat de kinderen goed en vriendelijk voor de moeder moeten zijn en haar dank verschuldigd moeten zijn voor alle beproevingen die zij heeft doorstaan door de zwangerschap, bevalling, (borst)voeding, perioden van ziekte van de kinderen, enz. Vaak heeft de moeder door dit alles haar eigen wensen en verlangens, en vaak ook een maatschappelijke toekomst, moeten opofferen.

De kinderen zullen hun ouders moeten respecteren in de vorm van dienstbaarheid, door liefde, door hen met zachtheid te behandelen en door zich over hen te ontfermen, vooral als zij zichzelf niet meer kunnen verzorgen. Dat zal later ook van belang zijn als deze kinderen op hun beurt hun eigen kinderen zullen grootbrengen, hetgeen blijkt uit een gezegde van de profeet Mohammed: “Wees goed en vriendelijk voor uw ouders en uw kinderen zullen goed en vriendelijk voor u zijn.” Dit is logisch, omdat kinderen leren van wat ze zien; als ze merken dat hun ouders degenen die boven het staan afsnauwen, zullen zij zeker dat voorbeeld overnemen.

Laten we op deze Moederdag dan ook extra aandacht geven aan de moeder, en ons voornemen om gedurende de rest van het jaar meer tijd aan haar te besteden. En indien uw moeder deze wereld reeds verlaten heeft, blijf voor haar bidden, want volgens een overlevering van de profeet Mohammed komen na het overlijden van een persoon al zijn/haar daden ten einde, behalve drie:

Zorg en bid dus voor uw moeder zolang ze nog in leven is. En als ze er niet meer is, vergeet niet om voor haar te blijven bidden, zolang als u leeft.

Aan alle moeders een zalige Moederdag toegewenst.

Op 22 april was het weer Aardedag. Een moment om stil te staan bij onze aarde, en vooral bij het voortbestaan van deze planeet als het gaat om ons leefmilieu.

De Heilige Koran leert ons dat de mens moet bidden om het goede te bereiken in dit leven en in het hiernamaals^[1]. De mens moet echter, naast het bidden, zelf arbeiden voor het bereiken van dit goede; zo staat er vermeld dat God de toestand van de mens niet zal veranderen, totdat hij/zij daar zelf aan gaat werken^[2]. Verder lezen wij dat al het geschapene ten dienste van de mens is gemaakt^[3] en dat aan de mens de zorg voor deze schepping is toevertrouwd^[4]. Hieruit vloeit dus voort dat het de plicht van de mens is om datgene, wat hem is toevertrouwd, in goede staat te behouden. Hij zal daar zelf aan moeten werken, slechts dan zal de zegen van God op hem rusten om zodoende de gestelde doelen te bereiken.

De Koran vermeldt in de hierboven aangehaalde verzen dat de mens zeer onrechtvaardig en ondankbaar is voor hetgeen hem is geschonken, en dat hij zich ontrouw heeft gewend tot hetgeen hem werd toevertrouwd. Het vers 30:41 duidt op vroegere volkeren, die zich niet naar behoren tegenover de Schepper gedroegen en bijgevolg vernietigd werden; het ‘verderf’ was het gevolg van ’s mensen handelen. Hoezeer zien we niet de waarheid hiervan in onze tijd, als we nagaan welk een roofbouw de mens op de aarde pleegt zonder rekening te houden met de huidige en komende generaties, slechts uit egoïsme en hebzucht! Als deze trend zich voortzet, zal de aarde zich binnen 30 jaren niet meer kunnen handhaven tegen deze agressie van de mens. In het huidige tempo zullen binnen 50 jaren olie, steenkool, bauxiet, zink, fosfaat en chroom volledig uitgeput zijn. In de afgelopen 30 jaren is de helft van de bestaande bossen vernietigd. De immense waterreservoirs die de natuur in miljoenen jaren heeft opgebouwd, heeft de mens in slechts één eeuw nagenoeg vernietigd. De gevolgen van dit, bijna als misdadig aan te duiden, gedrag van de mens tegenover het milieu komt tot uitdrukking in verschillende krantenberichten die ons de afgelopen jaren hebben bereikt, zoals: “Koraalrif voor kust Belize door warm water verdwenen”; “Steeds minder ijs in zee rond Noordpool”, “Laatste blauwe vinvissen in gevaar door smelten poolijs”, “Negatieve gevolgen klimaatsverandering treffen Suriname ook”, “Spectaculaire groei afval”, “Opwarming aarde merkbaar”, “Gat in ozonlaag zo groot als Noord-Amerika”, enz. enz. “Verderf is te land en ter zee verschenen, ter oorzake van wat de handen der mensen hebben gewrocht!”

Zoals reeds gezegd, is de zorg voor de aarde aan de mens toevertrouwd en zal die er dan ook voor moeten zorgen dat alles in goede staat behouden blijft, al was het alleen maar uit dankbaarheid jegens de Schepper. Er zijn echter ook andere redenen om aan milieubehoud te werken, namelijk iets doorgeven aan onze nakomelingen, waar zij wat aan hebben. Deze noodzaak tot “lange-termijn planning” blijkt heel mooi uit een gezegde van de profeet Mohammed: “Als een moslim een boom plant of zaden zaait, en een vogel, mens of dier eet ervan, wordt dat als een daad van liefdadigheid beschouwd”. Er is uiteraard ook sprake van liefdadigheid wanneer aan iemand eenvoudigweg een bordje eten wordt gegeven, maar daarnaast kan ook iedere daad, waarmee ervoor wordt gezorgd dat anderen in de toekomst goed voedsel (of andere goed zaken) hebben, als liefdadigheid worden beschouwd. En goed voedsel begint bij een goed milieu (zee en land), vandaar dat het werken aan milieubehoud, ten behoeve van onszelf en de rest van de mensheid, zeker de zegeningen van de Almachtige zal opleveren.

Verder kent de Islam ook het begrip ‘sadaqa djaria’, ofwel ‘blijvende liefdadigheid’, hetgeen inhoudt dat de mens beloond zal worden voor de goede daden die hij gedurende zijn leven verricht, zolang de gevolgen van die daden merkbaar zijn, zelfs na zijn of haar overlijden. Indien dus door onze inspanning aan de ontwrichting van het milieu een halt wordt toegeroepen, en navolgende generaties daardoor van een goed milieu zullen mogen profiteren, zullen wij daarvoor zeker de zegeningen ontvangen.

Hieronder enkele voorbeelden, hoe wij ervoor kunnen zorgen dat het milieu niet onnodig wordt belast.

Laten wij met ons allen werken aan behoud van een goed leefmilieu, niet alleen voor onszelf, maar vooral voor onze (klein)kinderen. Daardoor verrichten wij een goede daad, waarvoor wij zeker de zegeningen van de Almachtige zullen ontvangen.

Denk bij alles wat u doet aan het volgende: WIJ HEBBEN DE AARDE IN BRUIKLEEN VAN ONZE KINDEREN.

Koranverwijzingen:
[1] 2:201; [2] 13:11; [3] 14:32-34 e.a.; [4] 33:72.

Het huwelijk wordt in de Islam gezien als een heilig contract. De Koran beveelt de gelovigen ten sterkste aan in het huwelijk te treden^[1]. Ook geeft dit Boek duidelijk aan met wie een moslim wel, en met wie hij/zij niet mag huwen. Met de volgende personen mag geen huwelijk worden aangegaan: mensen met wie er een nauwe graad van bloedverwantschap bestaat (moeder, zuster, enz.); mensen met wie er een nauwe band van zwagerschap bestaat (schoonmoeder, schoonzuster, enz.); zoogbroeders en –zusters^[2]; afgodendienaren/dienaressen^[3] en overspeligen^[4]. Daartegenover staat dat het een moslim vergund is te huwen met een ieder die een geopenbaarde godsdienst volgt^[5]. Volgens de enge interpretatie worden slechts de Joden en de Christenen tot volgers van geopenbaarde godsdiensten gerekend, maar aangezien de Koran stelt dat ieder volk een boodschapper heeft gehad^[6], uitgezonderd de Arabische afgodendienaren vóór de missie van de profeet Mohammed^[7], kan gesteld worden dat de omschrijving ‘volgelingen van het Boek’ ruim kan worden geïnterpreteerd; Joden Christenen, Hindoes, Boeddhisten, enz. kunnen alle hiertoe worden gerekend. Dit is logisch, aangezien de Islam zichzelf beschouwt als de vervolmaking van alle eerdere openbaringen en dat dientengevolge al deze openbaringen worden beschouwd als zijnde afkomstig van de één en dezelfde God.

De ‘Huwelijkswet Mohammedanen’ spreekt slechts over huwelijken tussen personen, die beide de Islam belijden^[8]. Dit lijkt op het eerste gezicht in tegenspraak met de Islamitische leer, doch hierbij dient het doel van deze Huwelijkswet in beschouwing te worden genomen; een belangrijke overweging voor het instellen van deze Wet was dat huwelijken, volgens de Islamitische leer gesloten, niet geregistreerd werden. Aangezien een gemengd huwelijk bij de Burgerlijke Stand wordt gesloten, en het probleem van registratie hierbij derhalve niet speelt, spreekt de ‘Huwelijkswet Mohammedanen’ slechts van huwelijken, gesloten tussen twee personen die de Islam belijden.

Een andere reden om de ‘Huwelijkswet Mohammedanen’ slechts van toepassing te doen zijn op personen die van oorsprong Moslim zijn, dan wel volledig in deze geloofsgroep zijn opgenomen, is om misbruik van deze wet te voorkomen; zo zijn er in het verleden gevallen geweest waarbij niet-Moslims, door zich voor Moslim uit te geven, via deze wet de ouderlijke toestemming of de huwbare leeftijd uit het Surinaams Burgerlijk Wetboek trachtten te omzeilen.

In vele culturen/samenlevingen is het zo, dat een vrouw haar recht op eigen bezit verliest op het moment dat zij in het huwelijk treedt. Dit was in het verleden ook in Suriname het geval; hier te lande werd de handelingsonbekwaamheid van de gehuwde vrouw pas in 1981 opgeheven^[9]. De Koran stelt uitdrukkelijk dat de vrouw, ongeacht of zij wel of niet gehuwd is, recht heeft op eigen bezittingen, waarover zij ook zelf mag beschikken^[10]; ook in het erfrecht heeft de vrouw recht op een deel van de erfenis^[11]. Dit recht van de vrouw op eigen bezit wordt tijdens de huwelijksceremonie gesymboliseerd door de bruidsschat, die door de bruidegom aan de bruid wordt gegeven^[12]; dit geschenk blijft haar eigendom, en al het andere dat de vrouw gedurende haar huwelijk zal krijgen, dan wel verdienen, mag zij in eigendom houden en er naar believen over beschikken.

In het eerder genoemd televisieprogramma kwam, zoals reeds vermeld, naar voren dat echtscheiding noch in het Christendom, noch in het Hindoeïsme toegestaan is; het huwelijk wordt beschouwd als heilig en de partners dienen bij elkaar te blijven tot de dood. Hoewel ook de Koran het huwelijk als heilig beschouwt (zoals zij de naleving van iedere overeenkomst heilig acht, zie 16:91), geeft dit Boek wel de optie tot echtscheiding, waarbij ook de vrouw de bevoegdheid heeft echtscheiding te eisen^[13]. Een scheiding is echter het ‘laatste middel’, waarnaar pas gegrepen dient te worden nadat alle middelen om tot verzoening tussen de echtelieden te geraken gefaald hebben. De Koran schrijft namelijk voor dat eerst moet worden getracht verzoening tot stand te brengen:

Na deze wachttijd wordt herstel van de huwelijksbetrekking aanbevolen^[16]. Deze procedure van voorwaardelijke echtscheiding en herstel van de betrekkingen kan slechts tweemaal plaatsvinden^[17]; indien er voor een derde maal een echtscheiding plaatsvindt, is het de partners niet vergund nogmaals met elkaar in het huwelijk te treden. Pas nadat de vrouw elders getrouwd en weer gescheiden is (waarbij er wel sprake moet zijn van een echt huwelijk), is het haar vorige echtgenoot toegestaan haar weer te huwen^[18]. Met deze regeling beoogt de Koran ongetwijfeld de bescherming van de vrouw; de man kan hierdoor niet ongelimiteerd de vrouw verstoten en wederom terugnemen, zoals dat bijv. in Arabië vóór de komst van de profeet Mohammed gebeurde. Ook zal de echtgenoot zich, door deze regeling, bij de derde echtscheiding ongetwijfeld meerdere malen bedenken alvorens die door te drukken.

Vermeld dient te worden dat de populaire opvatting over de Islamitische echtscheiding, volgens welke er een bepaalde formule driemaal wordt uitgesproken, waarna de scheiding definitief zou zijn, volstrekt niet op Islamitische regelingen is gebaseerd. Duidelijk is gebleken dat er reeds vóór het overgaan tot de scheiding een verzoeningspoging dient plaats te vinden en dat er, als het toch nog tot een scheiding komt, een wachttijd in acht dient te worden genomen. De ‘Huwelijkswet Mohammedanen’ maakt in de Toelichting melding van de hierboven beschreven echtscheidingsprocedure^[19], met dien verstande dat deze wet wel toestaat dat een echtscheiding driemaal achtereen wordt uitgesproken, waarna die onherroepelijk wordt. Deze praktijk wordt overigens niet meer toegepast sinds echtscheiding door verstoting slechts door tussenkomst van het Centraal Bureau voor Burgerzaken (C.B.B.) plaatsvindt, waarbij er een wachttijd in acht wordt genomen; dit ter voorkoming van misbruik van de regeling.

Tot slot van dit gedeelte kan worden vermeld, dat er volgens de Koran bij het uitspreken van de echtscheiding twee getuigen aanwezig dienen te zijn^[20].

Volgens het Surinaams Burgerlijk Wetboek (S.B.W.) zijn alle huwelijken ontbindbaar^[21]. Aangezien huwelijken volgens de Hindoe- en de Christelijke leer niet ontbindbaar zijn en het echtscheidingsrecht in deze godsdiensten derhalve niet is geregeld, kon voor deze categorieën geen aparte echtscheidingsregeling worden getroffen, doch zijn de in het S.B.W. genoemde procedures en gronden van toepassing. Personen, op grond van de ‘Huwelijkswet Hindoes’ gehuwd, kunnen dus via de kantonrechter echtscheiding bewerkstelligen. Voor wat betreft Islamitische huwelijken is het huwelijksontbindingsrecht wel geregeld in de Koran en andere Islamitische rechtsbronnen, waardoor voor het ontbinden van deze huwelijken wel een aparte regeling kon worden opgenomen in de ‘Huwelijkswet Mohammedanen’. De opname van een echtscheidingsregeling in deze Huwelijkswet is dus niet, zoals vaak wordt verondersteld, een discriminatoire bepaling ten opzichte van belijders van andere godsdiensten. De wetgever heeft de bestaande echtscheidingsregeling uit de Islam overgenomen, doch kon zulks niet doen voor wat betreft de ‘Huwelijkswet Hindoes’, aangezien een dergelijke regeling in de Hindoeleer ontbreekt. De Surinaamse wetgeving heeft het echtscheidingsrecht dus op twee plaatsen geregeld, te weten in het S.B.W. en, voor wat betreft huwelijksontbinding door verstoting, in de ‘Huwelijkswet Mohammedanen’.

Het S.B.W. kent vier echtscheidingsgronden^[22]. Uit deze gronden blijkt dat slechts in geval van een immorele handeling door één van de echtgenoten echtscheiding mogelijk is; vandaar dat deze gronden in de praktijk niet toereikend blijken te zijn, met als gevolg dat overspel als zgn. ‘grote leugen’ regelmatig gebruikt wordt om tot een scheiding te geraken. De Islamitische leer kent geen specifieke echtscheidingsgronden. Elke reden, die het vredig met elkaar samenleven van de echtgenoten onmogelijk maakt (totale desintegratie van het huwelijk), kan als een wettig echtscheidingsgrond worden beschouwd^[23].

De man, gehuwd volgens de ‘Huwelijkswet Mohammedanen’, kan zich van de vrouw laten scheiden middels verstoting volgens de in de vorige paragraaf beschreven procedure. De vrouw heeft twee opties tot echtscheiding; ten eerste kan ze zulks verzoeken op grond van art. 4, lid 3 van deze Huwelijkswet en als tweede optie kan zij naar de kantonrechter stappen om echtscheiding te vorderen. In laatstgenoemd geval is de rechter niet gebonden aan de echtscheidingsgronden uit het S.B.W., maar hoort hij een Islamdeskundige, die nagaat of er inderdaad sprake is van totale desintegratie van het huwelijk^[24].

We hebben kunnen zien dat het huwelijk zowel in de Islam als in het Hindoeïsme en het Christendom een heilig contract is. Verder is gebleken dat de vrouw, volgens het Islamitische recht, ook na het huwelijk recht heeft op eigen vermogen. Inzake de echtscheiding is gebleken dat de Islam, in tegenstelling tot het Hindoeïsme en het Christendom, wel de optie daartoe geeft, met dien verstande dat er vóór de definitieve scheiding verzoeningspogingen voorgeschreven zijn. Verder zagen we dat de Islamitische echtscheidingsregeling in de ‘Huwelijkswet Mohammedanen’ is opgenomen en dat de oorzaak van het ontbreken van een dergelijke regeling in de ‘Huwelijkswet Hindoes’ is, dat de Hindoeleer geen echtscheiding kent. En tenslotte is gebleken dat de Islam, evenals sedert kort de Nederlandse wetgeving, geen beperking kent inzake de echtscheidingsgronden, zoals dat wel het geval is in het Surinaams Burgerlijk Wetboek.

Voetnoten (K. = Koran):

[1] K. 24:32, 25:54; [2] K. 4:23; [3] K. 2:221; [4] K. 24:3; [5] K. 5:5; [6] K. 35:24; [7] K. 32:3, 36:6; [8] art. 1, lid 1; [9] decreet C-11; [10] K. 4:32, 4:4; [11] K. 4:7; [12] K. 4:4, 4:24-25, 5:5; [13] K. 2:230; [14] K. 2:229; [15] K. 4:35; [16] K. 65:1, 65:4; [17] K. 2:232; [18] K. 2:229; [19] zie de Toelichting op art. 4; [20] K. 65:2; [21] Boek 1, art. 252; [22] Boek 1, art. 262; [23] Ook het Nederlands Burgerlijk Wetboek (Boek 1, art. 151) hanteert sedert kort ‘duurzame ontwrichting van het huwelijk’ als enige echtscheidingsgrond; [24] zie art. 6 en 10 van de ‘Huwelijkswet Mohammedanen’.

Mohammeds vader stierf reeds vóór zijn geboorte en hij verloor zijn moeder op zesjarige leeftijd. Daarna werd hij opgevangen door zijn grootvader Abd al-Muttalib, en na diens overlijden door zijn oom Aboe Talib, die hij hielp in de handel. Al sedert zijn jonge jaren stond Mohammed bekend om zijn eerlijkheid, die hem de bijnaam ‘Al-Amien’ (de betrouwbare) opleverde. Mohammed trok zich de maatschappelijke omstandigheden in het toenmalige Arabië, waar goede normen en waarden vrijwel volledig ontbraken, erg aan en hij trok zich daarom regelmatig terug in een grot, waar hij mediteerde; in deze grot zou hij later zijn eerste openbaring ontvangen. Op 25-jarige leeftijd trouwde Mohammed met een 40-jarige weduwe, die tevens koopvrouw was. Na zijn eerste openbaring was zij de eerste die in zijn missie geloofde; een missie die voornamelijk gekenmerkt werd door de Eenheid van God en liefdadigheid aan de mensheid. De hierna volgende periode was er één waarin de Islam soms grote, dan weer minder grote vooruitgang boekte. Vele tegenslagen kregen de Moslims te verduren; zo moest een groepje emigreren naar Abessinië om aan vervolging te ontkomen, een vlucht (de Hidjra) van Mekka naar Medina was noodzakelijk om dezelfde reden, verdedigingsoorlogen moesten worden gevoerd, zoals bij Badr en bij Oehoed, enz. Bij al deze gebeurtenissen, en zelfs toen Mohammed drie jaren lang met zijn volgelingen uit Mekka werd verbannen en in zeer erbarmelijke omstandigheden verkeerde, gedurende welke periode ook zijn echtgenote Gatiedja en zijn oom en beschermheer Aboe Talib overleden, bleef zijn geloof in God rotsvast. Het zijn dit geloof en zijn gebeden geweest, die hem de kracht hebben gegeven zijn missie te volbrengen en Arabië binnen een kwart eeuw om te vormen van het meest verdorven gebied ter wereld tot een land, waarin verheven normen en waarden de boventoon voerden.

Vele verhalen doen over Mohammed de ronde; zo zijn er bijvoorbeeld schrijvers die beweren dat hij lichtgevend was. Mohammed heeft echter gedurende zijn gehele leven geclaimd slechts een mens te zijn zoals alle andere mensen, met dezelfde mogelijkheden en beperkingen, met slechts één verschil, namelijk dat God hem gekozen had voor het profeetschap^[2]. Hij heeft daarom ook nooit prijs gesteld op overdreven eerbetoon aan zijn persoon; zelfs nadat hij heerser over geheel Arabië was geworden, bleef hij de eenvoud zelve. Als voorbeeld hiervan kan worden aangehaald dat hij nooit heeft gewild dat men uit eerbied voor hem opstond^[3], zoals vaak gebeurt bij herdenkingsdiensten. Nochtans zal een ieder het erover eens zijn dat Mohammed een persoon was met zeer verheven normen en waarden; een waardig voorbeeld voor de mensheid.

Op een vraag aan Aisja, echtgenote van de profeet Mohammed, over de zeden van deze profeet, antwoordde zij dat zijn moraal de Koran was. Inderdaad was Mohammed degene die de leerstellingen uit dit Boek het best in praktijk bracht. De Koran bevat niet slechts religieuze leerstellingen en bevelen, zoals aangaande het gebed, het vasten, de liefdadigheid en de bedevaart, maar geeft daarnaast ook richtlijnen over vrijwel alle zaken van het leven. Zo zijn zaken als huwelijk en echtscheiding, erfrecht, voedsel- en drankwetten, eerlijkheid in de handel en vrouwenrechten in dit Boek opgenomen, evenals meer persoonlijk gerichte regelingen, zoals die inzake kleding, roddel en laster, alcohol en kansspelen, het goed behandelen van de ouders, het houden van beloften, zachtmoedigheid, verzoening, arrogantie, enz. Als we heden ten dage om ons heen kijken en constateren hoeveel Moslims zich schuldig maken aan zaken als alcoholgebruik, kansspelen, roddel, arrogantie, machtsmisbruik, onverzoenlijkheid en dergelijke, kunnen wij niet anders dan constateren dat het zeker nodig is ons te bezinnen over de leerstellingen van de Koran, en dus over het gedrag van Mohammed.

Een begrip, waarover veel misverstand heerst, is het begrip ‘djihaad’. De letterlijke betekenis van het woord is ‘hard streven’, doch maar al te vaak wordt de volstrekt foutieve vertaling ‘heilige oorlog’ gehanteerd. Zelfs bij een grote meerderheid onder de Moslims leeft de mening dat het geoorloofd is zgn. ‘ongelovigen’ zonder pardon af te maken. Niets is echter minder waar. Strijd is door de Koran uitdrukkelijk bestemd ter verdediging^[4] en ook dit is door de profeet Mohammed gedurende zijn leven in praktijk gebracht; slechts indien hij en de zijnen werden aangevallen, werd naar de wapens gegrepen om zich te verdedigen. Er is niet één voorbeeld uit het leven van Mohammed aan te halen, waaruit zou moeten blijken dat bevolen werd de ‘ongelovigen’ af te maken of hen op enige andere manier schade toe te brengen. Wel gaf hij de gelovigen herhaaldelijk te kennen de ‘grote djihaad’ te verrichten, waarmee hij echter bedoelde de innerlijke strijd tegen de kwade neigingen van de mens^[5]. Een andere vorm van ‘grote djihaad’ is het verkondigen van de Islam^[6] en het is middels deze vorm van ‘djihaad’, dat de Arabieren werden omgevormd van het meest goddeloze volk ter wereld tot een volk met zeer verheven morele en zedelijke leerstellingen.

Mohammed heeft altijd vredig samen willen leven met belijders van andere godsdiensten. Toen bij bijvoorbeeld eens een Christelijke delegatie uit Nadjran ontving, stond hij hen toe in de moskee te overnachten, waarbij het de gasten geoorloofd was hun religieuze gebruiken te handhaven. ‘Geen dwang in de godsdienst’ is dus het motto van de Islam^[7], zoals ook door Mohammed in praktijk gebracht. Verder leert de Koran dat een ieder, die gelooft en goede werken doet, een goede bestemming tegemoet mag zien, ongeacht of die een Moslim is of niet^[8]. Ook vermeldt dit Boek dat de boodschappers van alle geopenbaarde godsdiensten door de Moslims dienen te worden gerespecteerd^[9]; Abraham, Mozes, Jezus, Krishna, Boeddha, Mohammed, enz. zijn immers allen door dezelfde Schepper gezonden.

De vredelievendheid en vergevingsgezindheid van Mohammed blijken vooral bij de inname van Mekka, waartoe hij besloot nadat de ongelovigen een met de Moslims gesloten overeenkomst hadden geschonden. Mohammed rukte met bijkans tienduizend man op naar Mekka en nadat de stad was ingenomen, en de Mekkanen aan de genade van de Moslims waren overgeleverd, vergaf Mohammed hen al het voorgaande met de woorden, die ook Jozef tot zijn broeders sprak: “Er zal heden geen verwijt zijn tegen u”^[10]. Hoeveel mensen zijn er, die heden ten dage deze les van tolerantie en vergeving in praktijk brengen?

We hebben gezien dat de Koran het karakter van Mohammed was. Het is derhalve logisch dat de Moslims zo goed mogelijk dit Boek dienen te begrijpen en na te leven. Verder hebben we gemerkt dat de Islam vaak op negatieve wijze in de publiciteit komt, iets waaraan ook Moslims debet zijn. Wij willen daarom adviseren de geboortedag van de profeet Mohammed tot een dag van bezinning te maken en bij onszelf na te gaan, op welke wijze wij het voorbeeld van deze profeet het best in praktijk kunnen brengen. Hierbij is het een zaak van grote importantie om niet alleen na te gaan wat Mohammed wel of niet deed, maar waarom, dus om de motivatie achter het doen en laten van de profeet te begrijpen.

Tot slot zij vermeld dat de volgelingen van de door Mohammed verkondigde boodschap geen Mohammedanen zijn, maar Moslims; deze naam werd door God Zelf aan de volgers van de door Hem geopenbaarde leer gegeven^[11].

Voetnoten (K.=Koran):

[1] World Christian Encyclopedia e.a.;[2] K. 18:110; [3] Mishkat al-Masabih, boek 24, hfdst. 4; [4] K. 2:190, 22:39-40; [5] K. 29:6; [6] K. 25:52; [7] K. 2:256, 18:29; [8] K. 2:112, 2:62 e.a.; [9] K. 2:136; [10] K. 12:92; [11] K. 22:78

Dit artikel werd eerder gepubliceerd in het Surinaams ochtendblad ‘De Ware Tijd’ van 21 mei 2002.

Terwijl de Christelijke kerken Jezus' hemelvaart herdenken, brengen in de Indiase deelstaat Kasjmir pelgrims een bezoek aan zijn graf. De Jezus die niet stierf aan het kruis, reisde volgens de overlevingstheorieën met zijn moeder naar India. In een steen naast de sarcofaag zijn twee voetafdrukken gegraveerd, met stigmata (kruisigingswonden).

De Rozabal-moskee in Srinagar is de onaanzienlijkste moskee van heel Kasjmir en dat terwijl ze een reliek van onschatbare waarde herbergt: de tombe van Jezus van Nazareth. Een hekje geeft toegang tot een minuscuul terrein. Even later staan we in het schamele moskeetuintje tussen wat eenvoudige plantenbakken. De christelijke deugd van humilitas, nederigheid, wordt in de nabijheid van Jezus' graf voorbeeldig beoefend. Wij betreden de gewijde ruimte. Niets wijst op het belang van de reusachtige tombe die achter glas zichtbaar is. In de kale ruimte bevindt zich slechts een bord met onleesbare tekst, een toefje plastic bloemen erboven. Een ondefinieerbaar, aan blasfemie grenzend gevoel bekruipt mij. In deze verstilde ruimte kijk ik naar de tombe waarin 'onze' Jezus begraven zou liggen. Een vreemde gedachte dat hij ergens begráven zou kunnen zijn. Wij herdenken immers ieder jaar zijn hemelvaart.

Hoe was Jezus ooit hier in India beland? In het voetspoor van Alexander de Grote? Om zijn apostelen het goede voorbeeld te geven of gewoon uit Wandersucht?

Op zoek naar een antwoord blijkt behalve de islam, ook het hindoeïsme en het boeddhisme het verhaal van Jezus in India te kennen. Zelfs christelijke (apocriefe) teksten maken melding van zijn verblijf in Centraal-Azië.

Om een reis van Jezus naar India fysiek mogelijk te maken, zouden zijn kruisdood en hemelvaart ontkend moeten worden. In de literatuur komen twee 'overlevingstheorieën' voor. Beide gaan ervan uit dat Jezus niet aan het kruis gestorven is. Deze stelling past in het islamitische denken, want de Koran ontkent de kruisdood van Jezus. Na drie dagen verzamelde Jezus zijn krachten en stond hij op uit het graf. Toen hij enigszins hersteld was reisde hij met zijn moeder naar Damascus. In de nabijheid van deze stad verbleven zij enige tijd op een plek die nog steeds wordt aangeduid als Mayuam-i-isa: 'de plek waar Jezus leefde'. In die dagen zou Jezus ook de stad Nisibis hebben bezocht, nabij Edessa (het huidige Urfa in Zuidoost-Turkije). Hier sprak hij met de koning, misschien wel dezelfde die eerder door aanraking met het Mandilion genezen was. Tegenwoordig krijgt de toerist het huisje van Maria aangewezen in Efese.

Jezus en Maria verlieten Damascus en zouden via Anatolië en Perzië naar Afghanistan zijn gereisd. Gaandeweg kreeg Jezus bekendheid onder de bijnaam Yuz Asaph: 'leider van hen die van melaatsheid genezen zijn'. De verhalen over Yuz Asaph benadrukken steeds zijn wonderdadige kracht. In Noordwest-Afghanistan leeft een soefi-sekte, die Yuz Asaph, 'de profeet van Israël', vereert. De leden van deze sekte geloven eveneens dat Yuz Asaph (ook 'Isa' = Jezus genoemd) de kruisiging overleefde en via Turkije en Afghanistan naar Kasjmir reisde.

Aanhangers van de 'Jezus in India-theorie' zien in een passage in de Koran een aanvullend bewijs voor deze reis:

'En Wij maakten een gebaar naar de zoon van Maria en zijn moeder, en we gaven hun een schuilplaats op een verheven plek met groene weiden en bronnen' (23:50).

Langs het traject Damascus-Kasjmir zijn verschillende plaatsnamen die naar deze wonderlijke legende lijken te verwijzen. In Oost-Pakistan vlakbij de huidige grens met Kasjmir is - naar men zegt - Maria, de moeder van Jezus, begraven. Deze plek nabij de stad Mari, wordt Mai Mari da Asthan genoemd, wat betekent: laatste rustplaats van Moeder Maria.

Verhalen over een reis die Jezus na de kruisiging maakte komen niet alleen uit islamitische en boeddhistische bron. Het apocriefe boek 'Handelingen van Thomas' maakt eveneens melding van een bezoek dat Jezus in het jaar 47, samen met de apostel Thomas, bracht aan het hof van de Indiase koning Gundafor in Taxila (Pakistan). De theoloog Irenaeus schrijft in zijn Adversus haereses (tegen de ketters, 2de eeuw) iets over een verblijf van Jezus in Azië.

Jezus' legendarische reis kwam in Kasjmir ten einde. Ook daar zijn diverse verwijzingen naar het veronderstelde verblijf van Jezus te vinden. Vlakbij Srinagar bevindt zich een monument (de Takht-i-Suleiman of de Troon van Salomo) met inscriptie, waarin Yuz Asaph genoemd wordt: 'Jezus, profeet van de kinderen van Israël'.

Volgens een mondelinge overlevering zouden de Kasjmiri afstammen van één van de verloren stammen van Israël. Kasjmir figureert in deze overlevering zelfs als het beloofde land dat Mozes zocht, maar nooit zou hebben gevonden. Na de kruisiging zouden de apostelen Jezus naar dit 'beloofde land' hebben gebracht om te herstellen. Vlakbij Pahalgam, te midden van groene weiden aan de oever van de rivier de Lidder, herinnert de naam Aisjmuquam aan deze 'revalidatie' van Jezus in Kasjmir. Aisj is de lokale naam voor Isa ofwel Jezus; muquam betekent rustplaats. Elders in de groene heuvels aan de voet van de Himalaja roept de naam Yusmarg, 'weide van Jezus', eveneens associaties op met deze episode uit het leven van Jezus.

Maar hét 'bewijs' voor wie geloof hechten aan deze alternatieve levensloop is zijn graf in Srinagar. Het bord naast de tombe in de Rozabal-moskee bevat de volgende eenvoudige handgeschreven mededeling: “Yuz Asaph betrad de vallei van Kasjmir vele eeuwen geleden; zijn leven was gericht op het zoeken van de waarheid''. Onder de tombe, die als grafmonument fungeert, bevindt zich een crypte met de sarcofaag van Yuz Asaph. Onderzoek in deze ruimte bracht een aantal interessante zaken aan het licht. Vanonder een dikke laag kaarsvet op een steen naast de sarcofaag kwamen twee in de steen gegraveerde voetafdrukken met kruisigingswonden tevoorschijn... Ook werden een crucifix en een rozenkrans gevonden.

Welke de ware identiteit van Yuz Asaph ook mag zijn: deze vondsten geven op z'n minst aan dat Yuz Asaph in Srinagar ooit werd aangezien voor of werd geassocieerd met de man die wij kennen als Jezus van Nazareth.

Waarom wordt Yuz Asaph door moslims vereerd? Om zijn christelijke status van opgestane en ten hemel gevaren Heer kan het niet zijn. Waarmee maakte Jezus, alias Yuz Asaph, dan wél een blijvende indruk in Kasjmir? Honderden pelgrims zouden zijn graf bezoeken: moslims, hindoes, boeddhisten en zelfs christenen uit Nederland.

In zijn preken spoorde Yuz Asaph de mensen aan zich van alle geestelijke en lichamelijke onzuiverheden te ontdoen, te bidden, de wet te gehoorzamen en de naam van de Heer te gedenken'... Ook zou hij gepredikt hebben: “Ik zeg u, dat al degenen die de rechtvaardigheid veronachtzamen de hemel niet zullen betreden... Wee degenen die alleen oog voor aardse zaken hebben, want zij zullen vergaan. Waarlijk ik zeg u, de dood kent dag noch uur. Wanneer het uur gekomen is, kan alleen het geloof redding bieden”.

De islam erkent de goddelijkheid van Jezus niet, maar beschouwt hem wel als een belangrijke profeet. De Koran maakt verschillende malen melding van Isa ibn Maryam, Jezus de zoon van Maria, en de wonderen die hij zou hebben verricht. De belangrijkste taak die Jezus in de wereld van de islam verricht heeft, is zijn voorspelling van de komst van de profeet Mohammed. Voor de islam is hij dezelfde als de Trooster wiens komst in het evangelie van Johannes wordt aangekondigd.

Zo gezien is de rol van Jezus van verstrekkende theologische betekenis; zijn aanwezigheid in het nederige graf in Srinagar spreekt immers kruisdood en hemelvaart tegen. De verhalen schetsen het belang van Yuz Asaph alias Isa ibn Maryam ofwel Jezus in bepaalde delen van de moslimwereld -een wereld, waarin de voorbeeldige pelgrim Yuz Asaph afzag van de eenvoudige rechtstreekse weg naar de hemel en niet rustte voor hij de lange moeilijke reis had volbracht naar Kasjmir, het beloofde land.

Het aan het licht komen van seksueel misbruik van kinderen door Rooms-Katholieke priesters heeft de wereld de afgelopen maanden op haar grondvesten doen schudden. In vele landen kwamen pedofilieschandalen boven water, zoals in de Verenigde Staten van Amerika (San Diego, New York, Boston, Los Angeles, Illinois, Kentucky e.a. steden), Nederland, Frankrijk, Australië, Brazilië, Mexico, Duitsland en andere landen. In vele gevallen werden steekpenningen betaald door de RK-kerk aan de slachtoffers om de schandalen verborgen te houden; zo werd alleen al in de V.S. meer dan 900 miljoen Euro aan slachtoffers uitbetaald.

Ook ander cijfermateriaal liegt er niet om. Tussen 1960 en 2001 werden volgens een onderzoek 866 priesters in Amerika beschuldigd van seksueel misbruik; hiervan moesten 350 hun functie opgeven.

‘Het werk van de duivel’

Paus Johannes Paulus II heeft onlangs in een toespraak tot Amerikaanse kardinalen gezegd dat er in de RK-kerk geen plaats is voor misbruik. Bij een andere gelegenheid werd seksueel misbruik door de kerkvader “het werk van de duivel” genoemd. Nochtans worden priesters pas als zij zich meer dan éénmaal aan misbruik schuldig hebben gemaakt uit hun ambt gezet en aangegeven bij justitie. Deze maatregel geldt dus niet voor priesters die zich slechts éénmaal schuldig hebben gemaakt aan misbruik; er blijven dus vele pedofielen binnen de RK-kerk werkzaam als priester, ondanks voornoemde uitspraken van de paus.

Celibaat

Ondezoekers hebben zich regelmatig afgevraagd of er een verband bestaat tussen het celibaat en kindermisbruik door priesters. Na beraadslaging van twaalf kardinalen in de V.S., in april 2002, luidde het slotoordeel dat er “geen enkel wetenschappelijk aantoonbaar verband bestaat tussen celibaat en pedofilie”. Hoewel ook in andere kerken vormen van misbruik bekend zijn – zo kwamen bij een meldpunt van gereformeerde maatschappelijke hulpverlening in Nederland binnen anderhalf jaar 34 meldingen binnen – gaat het daarbij voornamelijk om misbruik van volwassen vrouwen (hetgeen overigens niet minder ernstig is dan kindermisbruik). De berichten over pedofilie, voorzover religieuze leiders de daders zijn, betreffen echter vrijwel uitsluitend celibataire geestelijken, zoals de nieuwsberichten aantonen.

Ook onderzoekers hebben een duidelijk verband kunnen aantonen tussen celibaat en kindermisbruik. Zo gaf de Zwitserse predikant Ron O’Grady, erevoorzitter van Ecpat, elf jaar geleden vanuit de kerken opgericht tegen kinderprostitutie in Azië, aan dat celibatairen “een risicogroep” vormen. Volgens zijn onderzoek hebben ook veel Boeddhistische monniken relaties met jonge novices, komt in Hindoetempels vaak nog kinderprostitutie voor en worden ook in Zuidoost-Azië geestelijken regelmatig om kindermisbruik veroordeeld. In tegenstelling tot de bewering van eerder vermelde kardinalen, dat er “geen enkel wetenschappelijk aantoonbaar verband bestaat tussen celibaat en pedofilie”, kan dus worden gesteld dat er wel degelijk zo’n verband bestaat.

Afschaffing celibaat?

Paus Johannes Paulus II heeft duidelijk laten merken dat er geen sprake kan zijn van afschaffing van het celibaat; hij wenst er niet eens over te discussiëren. Nochtans komen er regelmatig berichten in het nieuws van priesters, die het celibaat liever afgeschaft zouden willen hebben; zo heeft de Internationale federatie van gehuwde katholieke priesters alle kardinalen in de Rooms-Katholieke Kerk per brief gevraagd om het verplichte priestercelibaat af te schaffen (dat is volgens de federatie de belangrijkste oorzaak voor het nijpende priestertekort in de gehele wereld). Ook uit bijv. Boston (V.S.) en Brazilië weerklonk reeds de roep om afschaffing van het celibaat. Zoals eerder reeds bleek, zal opheffing van het celibaat niet alleen kindermisbruik hoogstwaarschijnlijk sterk verminderen, maar ook het tekort aan priesters zal hierdoor ongetwijfeld kleiner worden.

De RK-kerk heeft overigens meer dan duizend jaar geen celibaat gekend. In de elfde eeuw misdroegen veel priesters zich zodanig (handel in aflaten en sacramenten, concubinaat) dat onder invloed van monniken geëist werd dat priesters in de nacht voor de eucharistie geen geslachtsgemeenschap mochten hebben. Toen er elke dag een mis kwam, was deze 'liturgische reinheid' niet te combineren met een goed huwelijk.
Op het tweede Lateraans Concilie (1139) werd het celibaat verplicht gesteld. Na het tweede Vaticaans Concilie (1962-'65) zijn er naar schatting 80.000 priesters (op een totaal van 400.000) gehuwd en uit het ambt ontslagen. In Nederland zijn er dat 2200 sinds 1958.

Conclusies en aanbevelingen

We hebben gezien dat er een zeker verband bestaat tussen celibaat en kindermisbruik. Een oplossing om kindermisbruik tegen te gaan zou dan ook kunnen zijn het celibaat af te schaffen, hetgeen geen problemen hoeft op te leveren, aangezien deze instelling niet op religieuze bronnen is gebaseerd. Door afschaffing van het celibaat zal overigens niet alleen het kindermisbruik sterk worden verminderd, maar zal ook het priestertekort ongetwijfeld afnemen.

Boeddhisme: gebed voor toevlucht

- Ik zoek mijn toevlucht bij de Boeddha.

- Ik zoek mijn toevlucht bij de Dhamma.

- Ik zoek mijn toevlucht bij de Sangha.

Christendom: het Onze Vader

Onze Vader, Die in de hemelen zijt! Uw naam worde geheiligd.

Uw Koninkrijk kome. Uw wil geschiede, gelijk in de hemel alzo ook op de aarde.

Geef ons heden ons dagelijks brood.

En vergeef ons onze schulden, gelijk ook wij vergeven onze schuldenaren.

En leid ons niet in verzoeking, maar verlos ons van de boze. Want Uw is het Koninkrijk, en de kracht, en de heerlijkheid, in eeuwigheid, amen.

Islam: de Fatiha

In naam van Allah, de Weldadige, de Genadige.

Alle lof komt Allah toe, de Heer der werelden.

De Weldadige, de Genadige.

Meester van de Dag der vergelding.

U dienen wij en U smeken wij om hulp.

Leid ons op het rechte pad.

Het pad van hen aan wie U gunsten heeft geschonken.

Niet op dat van hen op wie Uw toorn is neergedaald, noch dat der dwalenden.

Hindoeïsme: de Gayatri Mantra

O Schepper van het Universum, mogen wij Uw voortreffelijk Licht, welke de zonden vernietigt, ontvangen en moge U ons verstand leiden in de juiste richting.

Jodendom: de Shema

Hoor, Israël! De Heere, onze God, is een enig Heere!

Zo zult gij de Heere, uw God, liefhebben, met uw ganse hart, en met uw ganse ziel, en met al uw vermogen.

En deze woorden, die ik u heden gebied, zullen in uw hart zijn.

En gij zult ze uw kinderen inscherpen, en daarvan spreken, als gij in uw huis zit, en als gij op de weg gaat, en als gij neerligt, en als gij opstaat.

Ook zult gij ze tot een teken binden op uw hand, en zij zullen u tot voorhoofdbanden zijn tussen uw ogen.

En gij zult ze op de deurposten van uw huis, en aan uw poorten schrijven.

Evangelisch mea culpa

BOEDAPEST- Ruim duizend evangelische leiders uit 38 landen hebben toegegeven betrokken te zijn geweest bij racisme, nationalisme en onrechtvaardigheid. Aldus het onlangs gepubliceerde slotdocument van het in Boedapest gehouden congres Hope.21, waar over de toekomst van het 21-eeuwse Europa werd gesproken. Volgens de organisator van het congres, Jeff Fountain, werd na lange discussies besloten dat de evangelische wereld eerst de fouten uit het verleden moet toegeven, voordat naar een hoopvolle toekomst voor Europa gekeken kan worden. ”De paus heeft ook al vergeving gevraagd voor de fouten van de Rooms-Katholieke kerk, nu was het aan de evangelische christenen om hun fouten te erkennen'“, aldus Fountain. Hoewel er geen gewag wordt gemaakt van de omstreden rol van kerken in Holocaust, zouden evangelische Duitse christenen volgens hem daarvoor wel vergeving hebben gevraagd. (Ned. Dagblad)

Franse premier paait islamieten

PARIJS – De tweede godsdienst van Frankrijk, de islam, moet een normale en waardige plaats krijgen in de republiek. Dit heeft de Franse premier en presidentskandidaat Lionel Jospin dinsdag in een interview gezegd. Kort voor de presidentsverkiezingen wijst Jospin erop dat zijn regering zich de afgelopen twee jaren heeft ingespannen om de Franse moslims een stem te geven via vertegenwoordigende lichamen. Het aantal moslims in Frankrijk bedraagt volgens sommige schattingen 4 miljoen. Het is de grootste moslimgemeenschap in West-Europa. (De Telegraaf)

Hindoescholen tegen uitspraken v. Boxtel

DEN HAAG - Hindoebasisscholen zijn fel gekant tegen minister van Boxtel (Integratiebeleid), die zei dat scholen gestoeld op levensbeschouwelijke grondslag moeten worden afgeschaft'. Dit zegt G. Rolsma, coördinator van de Stichting Hindoe Onderwijs (SHO). De hindoescholen hanteren geen maximumpercentage voor het aannemen van leerlingen en hebben 15 jaar ervaring in het onderwijs op levensbeschouwelijke grondslag, meldt de coördinator. (Ned. Dagblad)

Wonder blijft uit in Garabandal

GARABANDAL - Ruim tweehonderd gelovigen uit Nederland en Vlaanderen hebben gisteravond tevergeefs op een wonder gewacht in het Noord-Spaanse bergdorp Garabandal. De voorzitter van de behoudende R.K.-stichting Witte Donderdag, prof. dr. E. Rutten, had voorspeld dat er om 20.30 uur een natuurwonder zou geschieden en dat de aanwezige zieken zouden genezen. Maar een zichtbaar wonder bleef uit voor de bedevaartgangers, onder wie ernstig zieken. Om een uur of negen liep Rutten weg. Hij erkende te hebben gefaald. (De Telegraaf)

Mc Donalds doneert $10